En weer een beetje bijgekomen van het indrukwekkende weekend? Ik wilde je nog even bedanken dat ik de mogelijkheid heb gekregen om aan dit project mee te doen. Ik vond het echt heel gaaf en geslaagd project, waar je trots op kunt zijn!
Verder vroeg ik me af als je straks (heeft geen haast) wat foto's (en zelfs video materiaal) hebt, of ik daar iets van zou kunnen krijgen. Zodat ik dit ook in mijn archief kan bewaren. Ik heb mijn materiaal terug gekeken, maar hier staat alleen mijn film uitgekadreert in het landschap op. (Als je dit wilt hebben hoor ik het wel.)

alvast bedankt

groeten ton

Thanks for your response - it is always good to get feed back. I guess the first important thing to say is that my initial starting point of the maps and contours was just that – a starting point. And the title was only ever a working title (I expect I forgot to tell you that!!) So that could confuse people if they are trying to relate what I wrote for you about my initial concept to the actual finished product. So forget the 25m under the sea and go with Some Hypothetical Findings! As I was filming I became very interested in the idea of theorizing scientifically about why things were as I found them (and there was a great sense of me ‘finding’ and discovering the island for myself!’) It is fascinating how man has created this place. The space of Schouwen Duiveland seemed very unanchored to me (which really it is, as it is in a state of flux); hence me moving across the space and navigating it in surprising ways. The finished piece is essentially about the act of manufacturing – it is an attempt at using the language of film to replicate the manner in which the island has been MADE. It is self referentially film: never attempting to pretend that it is documentary (or in anyway way realistic). Just as the island has been constructed to suit man’s needs so too has Some Hypothetical Findings been constructed (and of course all films are constructed to meet the maker’s requirements but the level of consciousness of this process is what I wanted to look at). It traces the movement of sand and water through the artifice of scientific data. The voice suggests data recorded by a scientist on newly approaching the island. But, like the island, it is totally fabricated. (It was made in consultation with 2 scientists who specialize in sediment transport – the movement of sand – and ecological science. They were shown the rough footage and asked t o theorize on what they were shown. Neither of these people know Schouwen Duiveland so were purely dealing with what they were given (as moving image and any information I gave them) in the best way possible, much as I was when I landed there, much as the inhabitants of the island do!) From these conversations a script was constructed which was then removed again from its ‘natural’ source by being performed by an actor – thereby adding layers to the construction (interfering in order to create – i.e. the island is no longer diffuse nature but something that is continually being interfered with, moved another step in a different direction). Then the images and the voice work together to suggest a whole narrative – is the voice referring to the person or the sand when for example it says “this movement”. Is the person acting on the data or is the data referring to the person? Does the voice relate to the film or the island when it says at the end “… like in the beginning. Back to the start”? Ultimately it is not about what I want to say, its about how people construct their own version from it / their own island!!Sorry for the ridiculously lenghty explanation. I hope this makes it make more sense to you? Do you have any more photos (any of my piece?)Look foward to seeing you in September
Cheers
Kirsty

ZONNEMAIRE - Een langgerekte bioscoop onder een uitgestrekte hemel. Met zaad in tientallen varianten op helverlicht doek. De Nacht van de buitengewone film, die zaterdag werd gehouden in Zonnemaire, was er één in de categorie buitengewoon.
Man en vrouw zoeven op een draaischijf rond tegen de nachtelijke - met sterren bezaaide - hemel. Ze ’bekleien’ elkaar en daar komen achtereenvolgens gebladerte, bloemen en gewassen uit voort. Groeisels die worden aangeleverd door derden die zich buiten de draaischijf bevinden. Een ogenschijnlijk onverstoorbare vrouw draait de schijf onafgebroken in het rond. Tot conservenblikken het langzaam volgelopen beeld weer terugbrengen tot de kleurloze oorsprong. De kringloop in de film ’De boer, zijn vrouw en hun engel’ van Paul en Menno de Nooijer begint van voor af aan. Wat niet kan worden gezegd van het verhaal van boer Wijnbergen, die door Frans Bromet aan de tand wordt gevoeld over zijn hevig met deze tijd vloekende visie op het boerenbedrijf. Met 30 koeien die wat hem betreft niet meer melk dan een dikke vijfduizend liter hoeven te leveren, is zijn melkveehouderij bij voorbaat tot mislukken gedoemd. Wrang als je ziet dat zijn pa het nog met achttien stuks vee wist te redden. Het zich steeds weer herhalende patroon van zaaien, groeien en oogsten stottert. Er is op macro-niveau heel wat meer aan de hand, zo blijkt.
Zaad inspireert tot de meest uiteenlopende visies. Jaap Verseput, man achter de Nacht van de buitengewoon film, spoorde vijftien filmmakers aan te komen tot een audiovisuele bespiegeling op dit onderwerp. De resultaten werden zaterdagavond uitgestrooid over de kleine achthonderd bezoekers in de donkere Zonnemairse polder.

Prikkeling
Op acht projectieschermen, op stevige afstand van elkaar weggezet op het akker langs de Noord Langeweg, zette het lichtspel het publiek aan tot denken en, meer nog, tot ultiem beleven. Daar was vooral de zintuigelijke prikkeling van de bioscoop-voor-één-nacht debet aan; de langgerekte polderweg, waar kaarsen de toeschouwer - al dan niet klapstoelen met zich meesjouwend - de weg richting dijk wezen. Die weg dus, met licht- en geluidspektakel dat zich nu en dan uitdagend mengde met de omgeving.
Het doordringende licht van koplampen van een in de verte naderende auto doorbreekt de ontroerende zoektocht van Leon Giesen naar een oorspronkelijke gedachte. Of de nachtmotjes die het doek bestormen waar een Keniaanse boer het beste uit de volledig verdroogde grond probeert te halen. Maar het enige levende in de buurt van dit personage uit ’Moja Mbegu’ van Ton van Zantvoort is dat vlindertje in de Zonnemairse nacht. Projectie en omgeving, die - omdat de buitenbioscoop slechts ten dele te regisseren valt - bij elke toeschouwer een andere indruk plantten. Met tientallen variaties op zaad als prachtig resultaat.